လမ္းပိုေလွ်ာက္ရင္ ေလွ်ာက္ရပါေစ
ေနာက္က်ရင္လဲ ေနာက္က်ပါေစ
အနာဂတ္အတြက္ေတာ့ ဂုဏ္သိကၡာကုိ ေရာင္းမစားေတာ့ပါဘူး
Showing posts with label ေကာက္ေၾကာင္း. Show all posts
Showing posts with label ေကာက္ေၾကာင္း. Show all posts
Monday, January 7, 2008
မိုက္မဲေသာ
Posted by Color Blind at 11:20 AM 0 comments
Labels: ေကာက္ေၾကာင္း
Monday, September 3, 2007
အေမ့အနားမွာ
မုိးေတြကလဲ မည္းလို႔သည္းလုိ႔ပါလားေနာ္...
မုိးေတြရြာေနရင္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ သားသမီးေတြအတြက္
အေမနဲ႔အတူ ေျပးလႊားခဲ့ရတဲ့ ကားငယ္ေလး အေအးမိလို႔
အေမမ်ား ဒုကၡေရာက္ေနမလား စိတ္ပူလုိက္တာ...
မုိးသည္းသည္းၾကား စက္ႏုိးမလာတဲ့ ကားထဲမွာ တေယာက္ထဲ အားငယ္ေနရင္း
အေမ့ေဘးနား အတူရွိခဲ့ဖူးတဲ့ မနီးမေ၀းက အေဖ့ကုိ တမ္းတေနမလား...
အေမ့ေဘးနား အတူရွိခဲ့ဖူးတဲ့ အေ၀းက သမီးကုိ သတိရေနမလား...
အေတြးေတြက ေဆာက္တည္ရာမရ...
ထုိဖူးေႏြးတပြဲကုိ ဆယ္ခါစားခ်င္မွ တခါပဲ စားခဲ့ပါတယ္ဆုိတဲ့ အေမ...
မနက္ ေ၀လီေ၀လင္းမွာ ေတာင္ေပၚရြာက ေဆးခန္းရွိရာ ေလးမုိင္ခရီးကုိ
ေနပူမုိးရြာမေရွာင္ ထီးထမ္းလုိ႔ လမ္းေလွ်ာက္တက္ခဲ့တဲ့ အေဖ...
ဘ၀လမ္းၾကမ္းကို တြဲလက္ညီညီ ရင္ဆုိင္ခဲ့ၾကတဲ့ အေဖနဲ႔အေမ...
ေရဆန္မွာေခ်ာ ေရစုန္မွာေမ်ာ လို႔ မေျပာရက္ပါဘူး...
တျခားသူေတြ ကုိယ္စီကုိယ္စီအတြက္ေတာ့ ဘယ္လုိေနမယ္ မသိေပမယ့္
အေဖနဲ႔အေမအတြက္ေတာ့ စိတ္ကူးအိပ္မက္ထဲက
ေနေပ်ာ္တဲ့ ေႏြးေထြးတဲ့ အိမ္သစ္ကေလးတလံုးအတြက္ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္နီးပါး ၾကာခဲ့ပါတယ္...
အေမကုိယ္တုိင္ ေန႔ေန႔ညည အိပ္ေရးပ်က္ခံ ဆြဲခဲ့တဲ့ အိမ္ပံုစံေလး
အုတ္ျမစ္ကေန ရုပ္လံုးေပၚအေခ်ာသတ္ေနတာကို ေန႔တုိင္းရပ္ေစာင့္ၾကည့္ရင္း
ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေတြက အတုိင္းအဆမဲ့ လြင့္၀ဲလုိ႔...
ဒါေတြက အတိတ္တခ်ိန္ကဆုိေပမယ့္ လြယ္လြယ္ေမ့ပစ္လုိက္စရာမွ မဟုတ္တာပဲေနာ္...
အေဖခ်ခဲ့တဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တခုအတြက္ ၁၀တန္းေျဖခါနီး စိတ္ထိခုိက္ၿပီး
စာမက်က္ႏုိင္ျဖစ္ေနတဲ့ သမီးကုိ အတုိင္းအဆမဲ့နာက်င္ေနလ်က္က
"တေန႔က်ရင္ အေဖ့ေၾကာင့္ သမီး အမွတ္မေကာင္းဘူး လို႔
အေဖ အေျပာမခံရေအာင္ ႀကိဳးစားလိုက္ပါ သမီးရယ္" လို႔အားေပးတတ္ခဲ့တဲ့အေမ...
အေမ့ရဲ့ ခြင့္လႊတ္ႏုိင္ျခင္း အတိုင္းအဆကို နားမလည္တတ္ခဲ့ေပမယ့္
အေဖ့အတြက္ဆုိၿပီး သမီး စာက်က္တတ္ခဲ့တယ္ အေဖ...
မူႀကိဳေက်ာင္းကေန ၁၀တန္းေအာင္တဲ့အထိ
ေနာက္ဆံုးတကၠသိုလ္ေရာက္တဲ့အထိ မုိးရြာေနရင္ မုိးကာၿခံဳၿပီး
ေနပူရင္ ဦးထုပ္ေဆာင္းၿပီး တေန႔မပ်က္ ေက်ာင္းႀကိဳေက်ာင္းပို႔လုပ္ေပးခဲ့တဲ့အေဖနဲ႔အေမ...
သီတင္းကြ်တ္ေရာက္ရင္ ေဆးခန္းအျပန္မွာ ေရာင္စံုမီးပံုးေလးေတြ ၀ယ္လာေပးတတ္တဲ့အေဖနဲ႔အေမ...
ေမြးေန႔ေရာက္ရင္ သမီး အိပ္ယာမႏုိးခင္ လက္ေဆာင္ထုပ္ကေလးေတြ
တိတ္တိတ္ေလး လာခ်ေပးတတ္တဲ့ အေဖနဲ႔အေမ...
အေဖနဲ႔အေမ...
အေဖနဲ႔အေမ...
အေဖနဲ႔အေမ...
အေမ့ရင္ထဲမွာ သမီးျဖည့္လို႔လဲ မျပည့္ႏုိင္တဲ့ကြက္လပ္တခု ရွိေနတာ
ေသေသခ်ာခ်ာသိလ်က္နဲ႔ လက္ပိုက္ၾကည့္ေနရတဲ့ သမီးကို ငဲ့ၾကည့္ေပးပါ အေဖရယ္...
အေမၿပံဳးေနတာကုိပဲ ျမင္ခ်င္တာပါ...ျဖစ္ႏုိင္မယ္ဆုိရင္ အေမ့အနားမွာ ေနေပးပါေနာ္...
အေဖနဲ႔ ရင္ခုန္သံေတြ မတူေတာ့ဘူးဆုိရင္ေတာင္မွ
အေဖနဲ႔တူတူ သကၠရာဇ္ေတြမ်ားစြာ အတားအဆီးေတြမ်ားစြာ
မ်က္ႏွာတခ်က္မပ်က္တမ္း ႀကံႀကံခံရင္ဆုိင္ရုန္းကန္ခဲ့တဲ့ အေမအတြက္
ျဖစ္ႏုိင္မယ္ဆုိရင္ အေမ့အနားမွာ ေနေပးပါေနာ္...
ဒါဟာ ပူဆာျခင္းဆုိလဲ ဟုတ္ပါတယ္...
ေတာင္းပန္ျခင္းလဲ မည္ပါတယ္...
ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းလို႔လဲ ေျပာလုိ႔ရပါတယ္...
အေဖရယ္...အေမ့အနားမွာ ေနေပးပါေနာ္...
အေမ့အနားမွာ...
Posted by Color Blind at 2:42 PM 3 comments
Labels: စိတ္ေျဖရာ, ေကာက္ေၾကာင္း
Tuesday, August 21, 2007
ကုိျမင့္မုိးေအာင္
ေက်ာင္းေတြ တက္ေနရင္းနဲ႔ ကုိယ့္ဘ၀လမ္းကုိ
ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ သံသယျဖစ္လာခဲ့တဲ့ အခ်ိန္...
ဘယ္ကုိသြားမွာလဲ ဘာကုိလုပ္ရမွာလဲ
လုပ္ခ်င္တာကုိ လုပ္ရမွာလား လုပ္သင့္တာကုိ လုပ္ရမွာလား ဆုိတဲ့
အေတြးစေတြနဲ႔ အႀကီးအက်ယ္ နပန္းလုံးေနခဲ့ရတဲ့အခ်ိန္...
လုပ္ခ်င္တာကုိ လုပ္ဖုိ႔ အရည္အခ်င္း မျပည့္ဘူး
လုပ္သင့္တာကုိ လုပ္ဖုိ႔ လံုေလာက္တဲ့ စိတ္ဓါတ္အင္အားမရွိဘူး ဆုိၿပီး
သိမ္ငယ္စိတ္ေတြ အားငယ္စိတ္ေတြနဲ႔ လမ္းေပ်ာက္ေနတဲ့အခ်ိန္...
အဲဒီလို အခ်ိန္ကာလတခုမွာ ကုိျမင့္မုိးေအာင္ရဲ့ အင္တာဗ်ဴးတခုကုိ
အမွတ္မထင္ ကံေကာင္းေထာက္မစြာနဲ႔ ဖတ္လိုက္ရတယ္...
(မွတ္မိသလို ျပန္ေရးတာပါ)
သူဟာ အရာရာကုိ ၿငီးေငြ႔လြယ္သူပါ
မူးယစ္ေဆး၀ါးကအစ ကိစၥေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို
ၿငီးေငြ႔တဲ႔ ရွဳေထာင့္ကေန ၾကည့္တတ္ခဲ့ပါတယ္
အခုအခ်ိန္ထိ မၿငီးေငြ႔ႏုိင္ေလာက္ေအာင္
သူ႔ကုိ ဆြဲေဆာင္ထားတဲ့ အရာႏွစ္ခုက
ဂီတ နဲ႔ ဘာသာတရား ပါ တဲ့...
ဒီဘ၀မွာေရာ ေနာင္ျဖစ္ေလရာ ဘ၀မွာပါ
ဒီလမ္း ၂ခုကုိ ေရာက္ႏုိင္သမွ် ဆက္ေလွ်ာက္သြားခ်င္သူပါ တဲ့...
ဒီစကားစုကို ဖတ္ၿပီးအၾကာႀကီး ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ျပန္ေမးမိတယ္...
ငါဟာ ဘာေတြကို ၿငီးေငြ႔ခဲ့ၿပီလဲ...ဘာေတြက အသစ္ျဖစ္ေနဆဲလဲ...
ေနာက္ဘ၀အထိေအာင္ ငါလုပ္ခ်င္ေနမယ့္ အရာက ဘာလဲ...
အေျဖရခ်င္ေတာ့လဲ ဦးေႏွာက္ထဲ မီးသီးလင္းသြားသလို ျဖတ္ကနဲပဲ...
အိပ္မက္ေတြကို ဇကာစစ္လုိက္ေတာ့ က်န္ရစ္တာ ဂီတ...
သူ႔ရဲ့ စကားတခြန္းနဲ႔ တသက္စာ ခြန္အားေတြ ဘ၀ေနနည္းေတြ ရရွိခဲ့တယ္...
ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ ယံုၾကည္ေက်နပ္တဲ့ အေျဖကို ရၿပီးတဲ့ေနာက္
လြတ္လပ္တဲ့စိတ္နဲ႔ အသက္ရွင္လုိ႔ ရလာတယ္...
သူဟာ သီခ်င္းေရးဆရာ တေယာက္ ျဖစ္ပါတယ္...
ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ ဆရာတဆူ ေက်းဇူးရွင္တေယာက္ အေနနဲ႔ တည္ရွိပါတယ္...
Posted by Color Blind at 12:31 AM 0 comments
Labels: စိတ္အစာ, ေကာက္ေၾကာင္း
Monday, July 23, 2007
ဒုိးလံုး
ဒုိးလံုး ဒုိးလံုး ဒုိးလံုး...
ဒီေန႔အထိ ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႔ရဲ့ ဘယ္ရွိဳးမွာမဆုိ ဘယ္သူပဲဆုိဆုိ
အခုခ်ိန္အထိ ၾကားေနရဆဲ ပရိသတ္ေတြရဲ့အသံ...
အားလံုးအားလံုး သူ႔ကုိခ်စ္ခင္ျမတ္ႏုိးစြာနဲ႔ မေမ့ႏုိင္ၾကေသးဘူး...
အလြမ္းမေျပႏုိင္ၾကေသးဘူး...
သူ႔သီခ်င္းေတြကုိ နားေထာင္ရင္း သူနဲ႔ အမွတ္တရတခ်ိဳ႔ကုိ ျပန္သတိရမိတယ္...
ပထမဆံုး သူအေခြစထြက္ေတာ့ (၁၉၉၇ ထင္တယ္)
အေခြကာဗာကုိ ၾကည့္ၿပီး ဘယ္လုိႀကီးပါလိမ့္လုိ႔ ေတြးမိတယ္...
ျမင္ေနၾက ကာဗာေတြလိုမွ မဟုတ္ပဲ...
မိန္းမႀကီးတေယာက္ ေခြေခါက္ၿပီး ကေနလိုက္တာ...
အရိုးထိေအာင္ရူး ဆုိတဲ့ album title နဲ႔ေတာ့ အံကုိက္ပါပဲ...
စစခ်င္း နားေထာင္ေတာ့ စာသားေတြကလဲ အဆန္းေတြ...
လက္မခံႏုိင္ဘူး...ဒါေပမယ့္
ထပ္ၿပီးနားေထာင္ခ်င္လာေအာင္ေတာ့ ဆြဲေဆာင္ထားေသးတယ္...
အဲလိုနဲ႔ နားထဲ မ၀င့္တ၀င္အခ်ိန္မွာ
ဒီဇင္ဘာ ခရစ္စမတ္ပြဲဆုိၿပီး တုိင္းရင္းသားေပါင္းစံု church မွာ
unplugged show လုပ္တယ္...
၁၀တန္းဆုိေတာ့ စာေတြက်က္ရတာ ေမာတယ္
စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္လုိ႔ အေၾကာင္းျပၿပီး သြားၾကည့္တာေပါ့
ဆုိတဲ့လူေတြလဲ ေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္...
ဒုိးလံုးကေတာ့ ေနာက္ဆံုးေပါ့...
သူလဲတက္လာေရာ ဟာ...ဆုိၿပီး ေၾကာင္ေငးသြားမိတယ္...
ဘ၀မွာ တခါမွ မျမင္ဖူးတဲ့ live performance ကုိ ျမင္လိုက္ရတာ...
ထုိင္ခံုေပၚမွာ ထုိင္ၿပီး သီခ်င္းနဲ႔အတူ စီးေမ်ာေနတဲ့ပံုမ်ား
သူရယ္ သီခ်င္းရယ္ အရာရာအားလံုးရယ္ တသားထဲက်ေနသလိုပဲ...
အဲဒီအခ်ိန္ကစလို႔ သူသီခ်င္းေတြရဲ့ အဖြဲ႔အႏြဲ႔ အလွည့္အေျပာင္း ဖန္တီးမႈေတြေအာက္
သူ႔အႏုပညာကုိ အရမ္းကို ရူးသြပ္ခဲ့ပါတယ္...
တၿမိဳ႔ထဲေနေတာ့ သူနဲ႔ မၾကာခဏ လမ္းမွာ ခလုတ္တုိက္မိတတ္တယ္...
မွတ္မွတ္ရရ မနက္ခင္း ျမဴခုိးေတြပိတ္ေနၿပီး ေအးစက္ေနတဲ့အခ်ိန္
အိမ္နားက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေလးရဲ့ တံခါး၀ေရွ့မွာ
ဂ်ာကင္အက်ၤ ီထူႀကီး နဲ႔ လက္ႏွစ္ဖက္ထဲ ေလေႏြးေႏြးေလးမႈတ္ထုတ္ၿပီး
တစံုတရာကုိ ေမွ်ာ္ေနတဲ့ပံုမ်ိဳးနဲ႔ လာလာေစာင့္ေနတတ္တယ္...
လူငယ္ေလးတေယာက္ရဲ့ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းေလး တပုဒ္ေပါ့...
ရန္ကုန္ကုိေရာက္ေတာ့ သူနဲ႔ လူခ်င္းေတြ႔တယ္ဆုိရံုေလး ဆံုျဖစ္တယ္...
စင္ေပၚမွာ လူေတြကုိ ရူးသြပ္ေလာက္ေအာင္ ဖမ္းစားႏုိင္တဲ့ ဒုိးလံုးက
အျပင္ေလာကမွာေတာ့ သိပ္ရွက္တတ္တဲ့ လူေအးတေယာက္ပါပဲ...
သူ႔ရဲ့ တဖက္တည္း ၈ေပါက္လား မသိ
ေဖာက္ထားတဲ့ နားေပါက္ကုိလဲ အေငးသားၾကည့္မိတယ္...
စာရြက္ဆုိရင္ ျပတ္က်ေလာက္ၿပီ ဆုိတဲ့အေတြးနဲ႔ေပါ့...
သူမွ်ေ၀ဖူးတဲ့ အေတြးတခု...
သူ႔အေမက သူ႔ကုိေျပာတဲ့စကားလို႔ ေျပာပါတယ္...
လူ႔သက္တမ္းက အႏွစ္ ၆၀ ဆုိရင္
ဒီေလာကႀကီးမွာ အသက္ရွင္ခြင့္က ရက္ေပါင္း ၂၁ ၉၀၀ (တႏွစ္မွာ ၃၆၅ရက္)
အဲဒီတုန္းက အသက္ ၂၀ဆုိေတာ့ ရက္ေပါငး္ ၇၃၀၀ ေနခဲ့ၿပီးၿပီ...
ရက္ေပါင္း ၁၄၆၀၀ ပဲ က်န္တယ္...
ေနခြင့္ရတဲ့ အခ်ိန္ဆုိတာ တုိတုိေလးရယ္...
ကုိယ္တန္တယ္ထင္တာကုိသာလုပ္ တဲ့...
သူ႔ရဲ့ အဲဒီစကားတခုေၾကာင့္ ဒီေန႔ ဒီအခ်ိန္အထိ
ခ်စ္တဲ့ဂီတနဲ႔ ဆက္အသက္ရွင္ျဖစ္ေနတယ္...
ဒါေပမယ့္ ဒုိးလံုးေရ...
မင္း အသက္ ၂၅ႏွစ္အထိ လုပ္ခဲ့တဲ့အလုပ္ေတြကို
ငါ အသက္ ၇၅ႏွစ္အထိ လုပ္ခြင့္ရရင္ေတာင္ မမွီႏိုင္ပါဘူး...
ဒီအတြက္ေၾကာင့္ ဒီေန႔ ဒီအခ်ိန္အထိ
ငါမင္းကုိ ခ်စ္ဆဲ...ေလးစားဆဲ...ျမတ္ႏုိးဆဲ...ကုိးကြယ္ဆဲ...
Posted by Color Blind at 9:28 AM 2 comments
Labels: ခ်စ္ေသာ, ေကာက္ေၾကာင္း
Subscribe to:
Posts (Atom)
