အေမ့ရဲ့ ေမြးေန႔မွာ
အေမခ်စ္တဲ့ သားသမီးေတြ
အေမခ်စ္တဲ့ အေမ့ရဲ့ အေမ...
အေမခ်စ္တဲ့ အေဖ...
ဘယ္သူမွ မရွိပဲ အထီးက်န္ေနရတဲ့ အေမ...
အေမ က်န္းမာပါေစ
အေမ စိတ္ခ်မ္းသာပါေစ
အေမ ေရာဂါဘယ ကင္းကင္းနဲ႔ အသက္ရာေက်ာ္ရွည္ပါေစ
Showing posts with label စိတ္သြားရာ.... Show all posts
Showing posts with label စိတ္သြားရာ.... Show all posts
Friday, January 11, 2008
အေမ့ေမြးေန႔
Posted by Color Blind at 9:19 PM 1 Comment
Labels: စိတ္သြားရာ..., စိတ္ေျဖရာ
Tuesday, December 11, 2007
ေရြးခ်ယ္ခြင့္
တေန႔ကပဲ ဖတ္လုိက္ရတယ္
လူဆုိတာ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ရွိေနလို႔သာ ေရြးခ်ယ္ေနၾကတယ္...
ေရြးခ်ယ္စရာ မရွိရင္ ရွိတဲ့ တခုထဲကုိသာ မရရေအာင္ ယူၾကမွာပဲ တဲ့...
ဘတ္စ္ကားစီးတာပဲ ၾကည့္...
ကားေပၚေရာက္လို႔ ထုိင္စရာ မရွိရင္ ေအးေဆးပဲ...အဆင္ေျပမယ့္ေနရာ ရပ္ေနလုိက္ရံုပဲ...
ထိုင္စရာ တခုံထဲ ရွိရင္လဲ အဲဒီတခံုဆီ တည့္တည့္သြားလုိက္ရင္ ေခါင္းရႈပ္စရာမလုိေတာ့ဘူး...
ထုိင္ခံုအမ်ားႀကီးရွိရင္သာ ဒုကၡေရာက္ေရာ...
ဟဲ့...ငါေရြးတဲ့ေနရာက ေနပူမွာလား...မုိးရြာရင္ ျပတင္းေပါက္ေရာ ပိတ္လုိ႔ရပါ့မလား...
အၾကာႀကီးစီးရမွာဆုိေတာ့ ကုိယ္၀န္သည္ေတြ ဘုန္းဘုန္းေတြ သီလရွင္ေတြ လာလို႔ မဖယ္ေပးလဲ မေကာင္း
ဖယ္ေပးရင္လဲ ေတာက္ေလွ်ာက္ႀကီးရပ္ရမွာ
တေယာက္တည္းခံုရရင္ ေကာင္းမယ္...ေဘးမွာ လာထုိင္မယ့္ သူရွိရင္ ရႈပ္ေနမွာ...
မွာ...မွာ...မွာ ေတြနဲ႔ အနည္းနဲ႔အမ်ားေတာ့ ျပာယာခတ္ခဲ့ၾကဖူးမယ္ ထင္တယ္...
ကုိယ့္ကုိယ္ျပန္ဆင္ျခင္မိေတာ့လဲ
အလိုေလး...ေရြးခ်ယ္ေနခဲ့တာ ၂၇ႏွစ္ေတာင္ ၾကာလာၿပီကုိး...
ျဖစ္ခ်င္တာေတြက စာတမ်က္ႏွာ မကဘူး...
ျဖစ္လာတာကေတာ့ စာတေၾကာင္းေတာင္ မပီႏုိင္ေသးဘူး...
ျဖစ္ခ်င္တာေတြထဲက သိပ္မျဖစ္ခ်င္ေလာက္ပါဘူးဆုိတာေလးေတြကုိ ေဘာပင္နဲ႔ ျခစ္ၾကည့္လုိက္ေတာ့
က်န္ေနေသးတယ္ ေတာ္ေတာ္က်န္ေနေသးတယ္...
သူငယ္ခ်င္းတို႔ေရာ ကုိယ္သြားေနတဲ့လမ္းကို ဘယ္လိုေရြးခ်ယ္ခဲ့ၾကလဲ...ဘယ္လို ေရြးခ်ယ္ေနၾကလဲ။...။
Posted by color blind at 1:14 PM 2 comments
Labels: စိတ္သြားရာ...
Friday, October 26, 2007
သီတင္းကြ်တ္လျပည့္ေန႔
ဒီလုိေန႔ဆုိ ကုိယ့္ၿမိဳ႔ ကိုယ့္ရြာမွာ ေတာင္ေပၚထံုးစံအတုိင္း
မိသားစုနဲ႔ အတူ အလွဴစာေတြ ျခင္းေတြ ျခင္းေတြနဲ႔ အျပည့္ထည့္လို႔
ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း စံုေအာင္ တက္မယ္
သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ဆံုရင္ နင္ ဘယ္ႏွစ္ေက်ာင္းေရာက္လဲ ေမးၾကမယ္
သက္ႀကီး၀ါႀကီး အဖိုးအဖြား မိဘ ရပ္ေဆြရပ္မ်ိဳးေတြ လိုက္ကန္ေတာ့မယ္
အိမ္က အေဖ နဲ႔ အေမကုိ ဖေယာင္းတုိင္ေလးနဲ႔ ကန္ေတာ့ၿပီး မုန္႔ဖုိးလက္ျဖန္႔ေတာင္းမယ္
ညေနမိုးခ်ဳပ္လာရင္ အဖိုးကုိယ္တုိင္ ၀ါးခုတ္ၿပီး လုပ္ေပးတဲ့ မီးၾကာကပ္ေလးေတြ
အေဖ နဲ႔ အေမ ၀ယ္လာေပးတဲ့ မီးပံုးေလးေတြ ထြန္းရင္း
ၿခံထဲမွာ ေအာ္ဟစ္ေျပးလႊားေနၿပီေပါ့
ဒီတႏွစ္ကေတာ့ အိမ္နဲ႔ အေ၀းမွာ ရွိေနတဲ့အတြက္
ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းလဲ မတက္ရ
လူႀကီးမိဘလဲ မကန္ေတာ့ရ
မီးပံုးလဲ မထြန္းရ
မုန္႔ဖိုးလဲ မရ
မေရရာတဲ့ အလြမ္းေတြနဲ႔ စိတ္ေတြကလဲ မအားမလပ္...
ေသခ်ာတာကေတာ့ သိပ္ကုိလြမ္းေနၿပီ...
ေအာ္....တင္းထားဟ...အိမ္ျပန္ရဖို႔ နီးေနၿပီပဲ...
Posted by color blind at 11:43 AM 0 comments
Labels: စိတ္သြားရာ...
Monday, September 17, 2007
အခ်ိန္
အခုအခ်ိန္ကုိ ေနာက္တခါ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မရေတာ့ဘူး
အခ်ိန္ဆုိတာ ဘ၀မွာ တန္ဖုိးအရွိဆံုး အရာတဲ့...
ဒါေပမယ့္ တပတ္မွာ တနလၤာကေန ေသာၾကာကုိ
ဒံုးပ်ံနည္းနဲ႔ ေက်ာ္ျဖတ္ၿပီး စေနေန႔ ေရာက္ခ်င္စိတ္က တားမရဘူး
တႏွစ္ေက်ာ္ အဲဒီစိတ္နဲ႔ နပန္းလံုးၿပီးေတာ့ ကုိယ့္စိတ္ကုိ ကုိယ္ျပန္ၾကည့္မိေတာ့
အခ်ိန္ေတြ အလကား ျဖစ္သြားသလိုပဲ...
အသက္သာ တႏွစ္ႀကီးသြားတယ္...
ဘာမွ အက်ိဳးရွိတယ္လုိ႔လဲ မထင္ရ
ဘာအေျပာင္းအလဲမွ ျဖစ္လာတယ္လုိ႔လဲ မထင္ရ...
အခ်ိန္ကုန္ဖို႔ကို ေမွ်ာ္မေနမိေအာင္ ဘာလုပ္ရပါ့မလဲ...
Posted by Color Blind at 11:43 AM 0 comments
Labels: စိတ္သြားရာ...
Wednesday, August 29, 2007
ငါ = လူသား
အရင္လုိ ျဖဴစင္ရုိးသားတဲ့ အၿပံဳးသန္႔သန္႔ေလးေတြ ပိုင္ဆုိင္တဲ့
လူငယ္ေလးတေယာက္ မဟုတ္ေတာ့ဘူး...
ေနညိဳခ်ိန္ေတြမွာ အေ၀းက ေတာင္ျပာတန္းေတြကုိ
တရွိဳက္မက္္မက္ ေမွ်ာ္ေငးခြင့္ရတဲ့ လူငယ္ေလးတေယာက္ မဟုတ္ေတာ့ဘူး...
ရည္မွန္းခ်က္ေတြ တေလွႀကီးနဲ႔ အိပ္မက္ေက်ာပိုးအိတ္ကုိ လြယ္ၿပီး
ခရီးထြက္ဖုိ႔ ျပင္ဆင္ေနတဲ့ လူငယ္ေလးတေယာက္ မဟုတ္ေတာ့ဘူး...
ငါပုိင္ဆုိင္တဲ့ လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ အရာရာကုိ ထုဆစ္ႏုိင္မယ္လုိ႔
ယံုၾကည္ခဲ့တဲ့ လူငယ္ေလးတေယာက္ မဟုတ္ေတာ့ဘူး...
အခ်ိန္ဆုိတဲ့ ေရစီးေၾကာင္းထဲ မသိလုိက္မသိဘာသာ စီးေမ်ာေနရင္း
အရာရာဟာ ေၿပာင္းလဲသြားခဲ့ၿပီ...
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ရုိက္ခ်ိဳးခံလုိက္ရတဲ့ လူသားတေယာက္...
ေရွ့ဆက္ ပ်ံသန္းဖုိ႔ အေတာင္ပံတစ္စံု အားေလ်ာ့လာတဲ့ လူသားတေယာက္...
ရင့္က်က္ၿခင္းကုိ ပိုင္ဆုိင္ဖို႔ ခါးသက္တဲ့ ခံစားခ်က္မ်ိဳးစံုကုိ
မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ရမယ္ဆုိတာ နားလည္စၿပဳလာတဲ့ လူသားတေယာက္...
တခါလဲက်ရင္ တခါၿပန္ထူမႏုိင္ဖို႔ ေသြးပ်က္စၿပဳလာတဲ့လူသားတေယာက္...
နာက်င္ၿခင္းေတြရဲ့ အဆံုးစြန္မွာ
အသက္ရွဴေနလို႔သာ လူနဲ႔တူေတာ့တဲ့ စက္ရုပ္တေကာင္...
ဒီလုိ အသြင္ေျပာင္း စက္ရုပ္တေကာင္မွာ ေနာက္ဆံုးက်န္ရစ္တာက...
အေမ့ကုိ ခ်စ္တဲ့စိတ္ရယ္...
အေ၀းတေနရာက မွိဳင္းညိဳ့ညိဳ့ ၿမိဳ့ငယ္ေလးကုိ လြမ္းတဲ့စိတ္ရယ္...
ဒီခံစားခ်က္ တစံုတရာေၾကာင့္ ငါ့ကုိယ္ငါ လူသားတေယာက္ရယ္လုိ႔ အားတင္းသတ္မွတ္မိေနေသးတယ္...
Posted by Color Blind at 2:50 PM 0 comments
Labels: စိတ္သြားရာ...
Friday, August 3, 2007
နာမည္
ဂစ္တာေတြကုိ နာမည္ေပးတဲ့အက်င့္ ရွိၾကလား
ဂစ္တာေတြကုိ သက္ရွိတေယာက္လုိ သေဘာထားၿပီး
နာမည္ေပးရတာ သေဘာက်တယ္
ထူးဆန္းတာတခုက တခ်ိဳ႔ ဂစ္တာေတြကုိ ေကာင္မေလးလုိ႔ ခံစားရၿပီး
တခ်ိဳ႔ဂစ္တာေတြက ေကာင္ေလး ျဖစ္ေနတတ္တာပဲ
ပထမဆံုး ကုိယ္ပုိင္ရတဲ့ ဂစ္တာေလးက ေကာင္မေလး
သူ႔နာမည္ကုိ horizon လုိ႔ ေပးထားတယ္
အဲဒီတုန္းက တေျဖာင့္တည္း ေနခ်င္ခဲ့ပံုရတယ္
ဂစ္တာအေပၚမွာ ကိုေလးျဖဴပံု စတစ္ကာအႀကီးႀကီး ကပ္ထားတယ္
ဒုတိယ ဂစ္တာက ကလပ္စစ္ကယ္ ဂစ္တာ
ႏွစ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား တူတူရွိခဲ့တဲ့ အေဖာ္ေကာင္းေလး
သူ႔နာမည္က heaven
နာမည္နဲ႔လုိက္ေအာင္ပဲ သူနဲ႔ ေနရတဲ့ အခ်ိန္တုိင္းဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းလြန္းခဲ့တယ္
သူကလဲ ေကာင္မေလးပဲ
ေနာက္ပုိင္းေတာ့ နာမည္မေပးႏုိင္ေတာ့ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္သြားတယ္
အသစ္ရတဲ့ ဂစ္တာေတြကို သိပ္မတြယ္ၿငိေတာ့တာလဲ ျဖစ္ႏုိင္တယ္
အခုေနာက္ဆံုး ဂစ္တာေလးကုိေတာ့ ေတာ္ေတာ္ခ်စ္တယ္
ဒီတလံုးကုိေတာ့ ေကာင္ေလးလုိ႔ ခံစားရတယ္
နာမည္ကုိ neo လုိ႔ေပးထားတယ္
သူနဲ႔က်မွ ဂစ္တာတလက္ကုိ ျမတ္ႏုိးၿငိတြယ္တဲ့ စိတ္ေတြ အသစ္ျပန္ျဖစ္လာလို႔
အရင္ဂစ္တာေတြကို ျမတ္ႏုိးတဲ့စိတ္တခုထဲနဲ႔ ယုယုယယေလး ႏူးႏူးညံ့ညံ့ေလး ခ်စ္ခဲ့တယ္
ေပ်ာက္ဆံုးသြားမွာ တစံုတရာ ထိရွသြားမွာ အရမ္းကုိ ပူပန္တတ္ခဲ့တယ္
အခုဂစ္တာကိုေတာ့ စိတ္ဒဏ္ရာေတြ ဘ၀အေမာေတြ ေျဖေပးတဲ့
ရင္ခြင္တခုလုိ ခံစားမိတယ္
ကုိယ့္ရဲ့လုိအပ္ခ်က္ကုိ လုိက္ၿပီး သူတုိ႔ကုိ ကုိယ္ျဖစ္ေစခ်င္သလုိ ပံုေဖာ္လုိက္တာ
သူတုိ႔အတြက္ ကုိယ္ေရြးခ်ယ္လုိက္တဲ့ နာမည္တခုဆုိတာ
တကယ္ေတာ့ ကုိယ့္အတြက္ လက္ရွိအခ်ိန္ရဲ့ လုိအပ္ခ်က္တခုပါပဲ
ဒီလုိပဲ ထင္တာပဲ
Posted by Color Blind at 11:54 AM 2 comments
Labels: စိတ္သြားရာ...
Thursday, July 19, 2007
ညေန
ဘာလိုလုိနဲ႔ အိမ္နဲ႔ အေမနဲ႔ ခြဲေနရတာ ၂ ႏွစ္နားေတာင္ နီးလာၿပီ
၂ ႏွစ္ဆုိတဲ့အခ်ိန္က ေနရာသစ္တခုမွ အသားက်ႏုိင္ဖုိ႔ မလံုေလာက္ေသးဘူးလား
ဒီ ၂ ႏွစ္လံုးေတာက္ေလွ်ာက္ အေမ့ကို ဖုန္းဆက္ျဖစ္တုိင္း
ျပန္ခ်င္တယ္ အေမရယ္ လုိ႔ စိတ္ထဲမွာ တတြတ္တြတ္ ေျပာေနမိတယ္...
ဘာရယ္မွန္းေတာ့ မသိဘူး...
ခံစားတတ္စ အရြယ္ကတည္းက ညေန ေန၀င္ခ်ိန္ဆိုရင္
အမ်ဳိးအမည္မသိတဲ့ ခံစားခ်က္တခု ၀င္၀င္လာတယ္...
ညေနတိုင္း ညေနတုိင္း အဲဒီခံစားခ်က္နဲ႔ ေန၀င္ခ်ိန္ကုိ ေစာင့္ၾကည့္ျဖစ္တယ္...
ဒါေပမယ့္ ေနရာသစ္ကုိလဲ ေရာက္ေရာ ဘာေတြ ဘယ္လုိ block ျဖစ္သြားတယ္မသိဘူး...
ေန၀င္လုိ႔ ၀င္မွန္းလဲ သတိမထားမိေတာ့ဘူး...
၂ ႏွစ္တာကာလလံုးလံုး ကုိယ့္ညေနေတြ ေပ်ာက္ခ်င္းမလွ ေပ်ာက္ဆံုးသြားတယ္...
ဒါေပမယ့္ ဒီတလအတြင္းမွာ ထူးထူးျခားျခား ညေနအနံ႔ကုိ ျပန္ရတယ္...
ေနညိဳညိဳအခ်ိန္ရဲ့ ေလထုကုိ ျပန္ခံစားမိလာတယ္...
ကုိယ္ ဒီေနရာမွာ အသားက်စျပဳလာၿပီလားလုိ႔ ေတြးမိတယ္...
ဒါေပမယ့္ သိစိတ္ကေတာ့ ဟင့္အင္း...အိမ္ပဲ ျပန္ခ်င္တယ္ တဲ့...
ၾကည့္ရတာ ေနသားမက်ခ်င္တဲ့ သိစိတ္ကုိ
ေနသားက်လာတဲ့ မသိစိတ္က အႏုိင္ရလာတဲ့ သေဘာမ်ားလား...
ဘာပဲဲဲျဖစ္ျဖစ္ ေန၀င္ခ်ိန္ေတြ ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာတဲ့အတြက္ေတာ့ ႀကိဳဆုိရမွာပဲေပါ့...
Posted by Color Blind at 6:15 PM 3 comments
Labels: စိတ္သြားရာ...
Tuesday, July 17, 2007
သူငယ္ခ်င္း မင္း
အမွားဆုိတာ လူတုိင္းနဲ႔ မကင္းတဲ့အရာပါ
အမွားကုိ သိတဲ့လူ နဲ႔ မွားမွန္းကုိ မသိတဲ့လူ ရွိမယ္...
မွားမွန္းမသိတဲ့လူ နဲ႔
မွားမယ္မွန္းသိလ်က္ ဇြတ္လုပ္တဲ့လူ အေၾကာင္းေတာ့ မစဥ္းစားေတာ့ဘူး...
မွားမွန္းကုိမသိတဲ့လူကေတာ့ ဘာမွ ေၿပာစရာမလုိပါဘူး...
မွားမယ္မွန္းသိလ်က္ ဇြတ္လုပ္တဲ့လူကလဲ
သူစိတ္ေက်နပ္မႈတခုခုရလို႔ လုပ္တဲ့ကိစၥမ်ဳိး ျဖစ္မွာပါ...
ကုိယ္လုပ္တုန္းကေတာ့ မွန္တယ္ထင္ၿပီး လုပ္လုိက္တယ္...
ၾကာလာေတာ့မွ မွားမွန္းသိလာတဲ့လူ ရွိမယ္...
ဒါကုိလဲ ျပဳျပင္ခ်င္စိတ္ရွိလာတဲ့ လူတေယာက္အေၾကာင္း စဥ္းစားၾကည့္ခ်င္လုိ႔ပါ...
သူ ဘယ္လုိျပင္မလဲ...
ၿပင္လုိ႔ရတဲ့ အမွားဆုိရင္ ခဲဖ်က္နဲ႔ ဖ်က္လိုက္ရံုပဲေပါ့...
ျပင္လုိ႔မရတဲ့အမွားဆုိရင္ေရာ???
ကုိယ္လြတ္ရုန္းထြက္ေျပးခ်င္လာရင္...
ကုိယ့္လုပ္ရပ္ေၾကာင့္ ဘယ္သူေတြ ထိခုိက္ခဲ့ၿပီလဲ...ဘယ္သူေတြ ထိခုိက္ေနဆဲလဲ...
ကုိယ္ထြက္ေျပးသြားရင္ သူတုိ႔ေတြ ဘာၿဖစ္ကုန္မလဲ...
ထိခိုက္သူလဲ မရွိဘူး လွည့္ၾကည့္စရာ ဘာမွ မရွိဘူးဆုိရင္ေတာ့
စိတ္ခြန္အားအရင္းတည္ၿပီး အသစ္ကေန ရဲရဲႀကီးၿပန္စပစ္လုိက္စမ္းပါ...
ကုိယ္လုပ္ခဲ့တဲ့လုပ္ရပ္ေၾကာင့္ကုိယ္ျပန္ငဲ့ၾကည့္ရမယ့္
လူတဦးတေယာက္ ရွိေနမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ဘာမွမလုပ္ခင္ ေသခ်ာစဥ္းစားပါဦး...
စိတ္ေနာက္ကုိယ္ပါ လုပ္မယ့္ ကိစၥအတြက္ နစ္နာသူ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ရွိမယ္...
သူ႔ရဲ့ အက်ိဳးရလာဒ္က ဘာၿဖစ္မလဲဆုိတာ အရင္ စဥ္းစားၾကည့္သင့္ပါတယ္...
ဒီလို အေၿခအေနမွာ ထြက္ေၿပးဖုိ့ ၾကိဳးစားတာက
တကယ့္ ထြက္ေပါက္အစစ္ မျဖစ္ႏုိင္ဘူး...
ကုိယ့္သမိုင္းကုိယ္ ေရးေနၾကတဲ့ ေလာကစာအုပ္မွာ
တာ၀န္မဲ့သူတေယာက္ စိတ္ေစရာသြားတဲ့ လူသားတေယာက္ အၿဖစ္ ေရးခဲ့ေတာ့မွာလား...
ကုိယ့္အမွားေၾကာင့္ အက်ိဳးဆက္ေတြကုိ ခံစားေနရတဲ့ လူသားတခ်ိဳ႔ရွိမယ္ဆုိရင္...
ကုိယ့္အမွားကုိ ျပင္ခ်င္တဲ့ စိတ္ေၾကာင့္ အမွားေတြထပ္က်ဴးလြန္ရင္း
အဲဒီ အမွားသစ္ရဲ့ အက်ိဳးဆက္ေတြကို ခံစားရမယ့္ လူသားတခ်ိဳ႔ရွိလာမယ္ဆုိရင္...
ဒါဟာ အမွားကုိ ျပင္ပံုျပင္နည္းမွားေနလုိ႔ ျဖစ္မယ္...
ပထမအမွားကုိ မသိနားမလည္လုိ႔ ဆုိၿပီး ေလာကၾကီးက ခြင့္လႊတ္လိမ့္မယ္...
အမွားရဲ့ အမွားကုိေတာ့ ဘယ္သူမွ ခြင့္လႊတ္မွာ မဟုတ္ဘူးေနာ္...
သူငယ္ခ်င္း မင္း သတိထား...
Posted by Color Blind at 8:23 PM 0 comments
Labels: စိတ္သြားရာ...
Thursday, July 12, 2007
တေန့မွာ
ကံေကာင္းေထာက္မစြာနဲ့ လူျဖစ္ခြင့္ရလာတဲ့ေနာက္ေတာ့
ျဖစ္ခ်င္တာေတြရယ္ လုပ္ခ်င္တာေတြရယ္ အမ်ားႀကီးေပါ့...
ငယ္ငယ္တုန္းကဆုိ ျဖစ္ခ်င္တာေတြ မ်ားလြန္းလုိ႔ ဘယ္ႏွစ္ခုရွိပါလိမ့္လုိ့ စာရင္းလုပ္ၾကည့္ယူရတယ္...
အခုလုိ အရြယ္ရလာတဲ့ေနာက္ေတာ့ အေရာင္မွိန္သြားတာနဲ႔ မၿဖစ္ႏိုင္ေတာ့တာေတြနဲ့
အိပ္မက္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေပ်ာက္ကုန္တယ္...
ဒါေပမယ့္ ပိုးက မေသဘူးဆိုေတာ့ အိပ္မက္ေတြဆက္ဆက္ၿပီး မက္ေနတုန္းပဲ...
ဒီတခါလဲ စာရင္းလုပ္ၾကည့္လိုက္ဦးမယ္...
၁။ သီခ်င္းတေခြေလာက္ ထုတ္ခ်င္တယ္...
၂။ စတူဒီယိုတလံုး တည္ၿပီး mixer ေရွ့မွာ မိန္႔မိန္႔ႀကီးထိုင္ၿပီး mixing ဆြဲခ်င္တယ္...
၃။ ဂီတ စာၾကည့္တုိက္ လုပ္ခ်င္တယ္...
၄။ မိဘမဲ့ကေလးေက်ာင္းေလး တခုေလာက္ တႏိုင္တပုိင္ လုပ္ခ်င္တယ္...
၅။ အေမ သြားႏုိင္လာႏုိင္တုန္း ကားအသစ္ေလး တစီး ၀ယ္ေပးခ်င္တယ္...
၆။ အင္ဂ်င္နီယာေကာင္းတေယာက္ ျဖစ္ခ်င္တယ္...
အခုခ်ိန္မွာေတာ့ ျဖစ္ခ်င္တာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားနဲ႔ အလွမ္းေ၀းေနတုန္းပဲ...
မေသခင္မွာ ဘယ္ႏွစ္ခုျဖစ္လာမလဲဲ ေစာင့္ၾကည့္ရဦးမယ္...
Posted by Color Blind at 12:58 AM 0 comments
Labels: စိတ္သြားရာ...
Wednesday, July 11, 2007
အခ်စ္ရဲ့ အဓိပါၸယ္ = မသိ
အခ်စ္…
အခ်စ္ဆိုတာ ဘာလဲ…
ေအးခ်မ္းမႈလား…ပူေလာင္မႈလား…
ေပးဆပ္ျခင္းလား…ရယူျခင္းလား…
လက္ေတြ႔လား…အိပ္မက္လား…
ယံုၾကည္မႈလား…သံသယလား…
သူမရွိလုိ့ မျဖစ္ဘူးဆိုတာ…ကုိယ့္အတြက္ မျဖစ္တာလား…သူ႔အတြက္ မျဖစ္တာလား…
ကုိယ့္အတြက္ ဆိုရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကုိ ခ်စ္တာလား…သူ႔ကုိခ်စ္တာလား…
သူ႔ကို လြမ္းတယ္ဆိုတာ…ကုိယ္ကမျမင္ရလုိ့ သူ႔အနားမရွိႏုိင္လို႔ လြမ္းတာလား…
သူ႔ကုိ လိုအပ္တယ္ဆိုတာ…ကုိယ့္အတြက္လား…သူ႔အတြက္လား…
ဒါဆိုရင္ သူ႔ကုိ ခ်စ္တယ္ဆိုတာ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ခ်စ္တာလား…သူ႔ကို ခ်စ္တာလား…
Posted by Color Blind at 7:12 PM 0 comments
Labels: စိတ္သြားရာ...
ငါ၏ လြဲမွားမွုမ်ား
သာမန္အားျဖင့္ သုညကေန စတြက္တတ္ၾကတဲ့ ေလာကနိယာမမွာ
ကုိယ္က အႏုတ္အသၤေခ်ကေန စတြက္မိတဲ့ အခါ...
ေငြေၾကးစည္းစိမ္ေတြေနာက္ တသက္လံုးလုိက္ေနတဲ့ အသိုင္းအ၀ုိင္းၾကားမွာ
လြတ္လပ္မွု အေငြ ့အသက္ကုိ နမ္းရွိုက္ခ်င္တဲ့အခါ...
ပညာတတ္မွ လူ႔ေအာက္မက်ဘူးဆုိတဲ့
ေခါင္းထဲရုိက္သြင္းခဲ့တဲ့ အေတြးနဲ႔ တဘ၀လံုး အသက္ရွင္လာခဲ့ရခ်ိန္မွာ
ပုိက္ဆံရွိရင္ ပညာတတ္ေတြကုိ လက္ညိွးထုိး ခုိင္းစားမယ္ဆိုတဲ့
ခပ္ညံ့ည့ံ သူေ႒းလက္ေအာက္မွာ အလုပ္လုပ္ရတဲ့အခါ...
ေန႔လားညလားမသိေအာင္ လင္းထိန္ေနတဲ့ နီယြန္လမ္းမၾကီးေတြေအာက္ အသက္မဲ့လမ္းေလွ်ာက္ရင္း
ေတာင္နံရံေတြၾကား ေနလံုးၾကီး ၀င္သြားတာကုိ ေစာင့္ၾကည့္ခြင့္ရခဲ့တဲ့ ဘ၀ကုိ ျပန္တမ္းတမိတဲ့ အခါ...
မြန္းၾကပ္ေလွာင္ပိတ္ တိတ္ဆိတ္တဲ့ညဟာ
အတိတ္က ခ်စ္ခဲ့ စြဲလမ္းခဲ့တဲ့ ေအးခ်မ္းၿငိမ္သက္ တိတ္ဆိတ္တဲ့ညနဲ႔ မတူေတာ့တာကုိ သိလုိက္ရတဲ့အခါ...
အိမ္ၿပန္ခ်င္တယ္ အိမ္ၿပန္ခ်င္တယ္ ဆိုတဲ့ ရင္ထဲ ပဲ့တင္ထပ္ေနတဲ့ စကားလံုးေပါင္းမ်ားစြာ
လည္ေခ်ာင္းထဲမွာပဲ အတင္းၿမိဳခ် ေပ်ာက္ရွသြားရတဲ့ အခါ...
တန္ဖုိးထားလြန္းလုိ႔ ေခါင္းရင္းမွာကုိ ထားအိပ္တတ္တဲ့ အရာတစ္ခုကို
အၿခားတစ္ေယာက္က ေၿခသုတ္ဖုံ လုပ္ထားတဲ့အခါ...
အိပ္မက္ထဲ ထည့္မက္ရေလာက္ေအာင္ ကုိယ္ခက္ခက္ခဲခဲ တည္ေဆာက္ထားတဲ့အရာကုိ
အျခားတစ္ေယာက္က စကားေလးတစ္ခြန္းထဲနဲ႔ ဖ်က္ဆီးလုိက္တဲ့အခါ...
အျခားတစ္ေယာက္အတြက္ ေျခေထာက္ေပၚ လာစင္တဲ့ ရံႊစက္ေလးပါ...
ကုိယ့္အတြက္ကေတာ့ ေတာင္ႀကီးတစ္ေတာင္လံုး ၿပိဳက်သြားတာပါ...
Posted by Color Blind at 7:10 PM 0 comments
Labels: စိတ္သြားရာ...
ဘာမ်ားတတ္ႏုိင္ဦးမလဲ
အိပ္မက္ေတြ အေရာင္ေတာက္မလာတဲ့ အခါ...
စိတ္ကူးေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ အရည္ေပ်ာ္သြားတဲ့ အခါ...
အေဖ နဲ့ အေမ ရဲ့ အေရာင္လြင့္ေနတဲ့ မ်က္လံုးေတြ ျမင္ေယာင္လာမိတဲ့ အခါ...
တေယာက္ထဲ ေဆာက္တည္ရာမဲ့ အားငယ္ေနမိတဲ့ အခါ...
တေလာကလံုး ၿငိမ္သက္ေနခ်ိန္ စိတ္ေတြ နားခုိရာမဲ့တဲ့ အခါ...
ေရာင့္ရဲျခင္း ကို မတည္ေဆာက္ႏုိင္တဲ့ အခါ...
ကုိယ့္သိမ္ငယ္စိတ္ကို တစ္စံုတစ္ေယာက္က ရိပ္မိသြားတဲ့ အခါ...
နာက်င္မႈေတြကုိ သာယာလာတဲ့ အခါ...
ဆံုးရွံဴးမွုေတြကုိ ေအာင္ၿမင္မႈရဲ့ တပိုင္းတစလုိ႔ ခံစားလာရတဲ့ အခါ...
အခ်စ္ကုိ ခါးသီးမႈလို႔ ခံစားလာရတဲ့ အခါ...
အမုန္းေတြကုိ စိတ္ေၿဖသိမ့္စရာလို့ ထင္လာတဲ့ အခါ....
ကိုယ့္ကို ခ်စ္သူက နားမလည္တဲ့အခါ...
ခ်စ္သူကုိ ကုိယ္က နားမလည္ႏုိင္ေတာ့တဲ့ အခါ...
သံစဥ္တပိုင္းတစေလးကိုေတာင္ ညည္းညဴဖို႔ စဥ္းစားလုိ႔ မရတဲ့ အခါ...
ဆူညံေပါက္ကြဲတဲ့ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကုိ ဆာေလာင္ေနခ်ိန္မွာ နားေထာင္ခြင့္ မရတဲ့ အခါ...
နားထဲ မေရာက္တဲ့ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို အေဖာ္သက္သက္အၿဖစ္ လြင့္ေမ်ာခြင့္ ၿပဳထားရတဲ့ အခါ...
နံရံကုိ တံခါးတစ္ခ်ပ္လို႔ ျမင္ေယာင္မိတဲ့ အခါ...
ကုိယ့္စိတ္ရဲ့ ခ်ဥ္ျခင္းတပ္မႈကို ကုိယ္ကုိယ္တိုင္ နားလည္ခံစားလို႔ မရႏုိင္ေတာ့တဲ့ အခါ...
ျပင္မရတဲ့ ေနာင္တေတြ အထပ္ထပ္ တိုက္စားလာတဲ့ အခါ...
သိပ္ခ်စ္တဲ့ သူေတြ မုန္းသြားတဲ့ အခါ...
သိပ္မုန္းတဲ့ လူေတြကို သည္းခံၿပီး ဆက္ဆံေနရတဲ့ အခါ...
ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားက ဖြင့္ဟခြင့္မရတဲ့ စကားလံုးေတြ ၿမိဳခ်လိုက္ရတဲ့ အခါ...
ကုိယ့္ဦးေႏွာက္လားရာကို ကုိယ့္စိတ္ဆႏၵက လက္မခံတဲ့ အခါ...
အိပ္မက္တစ္ခု မဆံုးခင္ ေနာက္အိပ္မက္ အသစ္ကုိ မက္မိတဲ့ အခါမ်ိဳးမွာ...
အခါလြန္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တစ္ခ်ိဳ႔ကုိ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ဖို႔ ၾကိဳးစားေနမိတဲ့ အခါ...
ေနာင္တမရွိသူလုိ ခံစားခ်က္တစ္စံုတစ္ရာ မရွိသူလုိ ဟန္ေဆာင္ၿပံဳးၿပရင္း
ငါပိုင္ဆိုင္ေသာ အခန္းေမွာင္ေမွာင္ေလးထဲ တိတ္တဆိတ္ ေၾကကြဲေနရံုက လြဲလုိ႔...
ငါ ဘာမ်ားတတ္ႏိုင္ဦးမလဲ...
Posted by Color Blind at 6:26 PM 0 comments
Labels: စိတ္သြားရာ...
အဆံုးအတြက္ အစ
ဒီရက္ပိုင္းေတြမွာ ေခါင္းလာလာစားေနတာ တစ္ခုရိွတယ္...
တစ္ေန႔က်ရင္ အားလံုးအဆံုးသတ္ရမွာ သိရက္နဲ႔ ဘာလို႔ အစျပဳေနၾကသလဲ...
မၿပီးဆံုးႏိုင္တဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ လိုအပ္မႈေတြ ဘာလို့ အလိုလိုေပၚလာေနရသလဲ...
ဥပမာ...
ရန္ကုန္ကို ေရာက္ေတာ့ အေဆာင္မွာေနရတယ္...
ေက်ာတစ္ခင္းစာေလးနဲ႔ ျပတင္းေပါက္လဲ မရွိဘူး...ေလေကာင္းေလသန္႔လဲ မရဘူး...
အဲဒီအခ်ိန္မွာ အလိုခ်င္ဆံုးက အေဆာင္က ျပတင္းေပါက္ပါတဲ့ အခန္းတစ္ခုခုကို ေရ႔ႊရဖို႔ပဲ...
၄လ၊ ၅လေလာက္ၾကာေတာ့ ျပတင္းေပါက္ပါတဲ့ အခန္းလဲရေရာ...ေပ်ာ္တာေပါ့...
ဒါေပမယ့္ တစ္ပတ္ေလာက္ပဲ ၾကာပါတယ္...
အေဆာင္မွဴးအဆူခံရပါေလေရာ... မၾကီးမငယ္နဲ႔ အေဆာင္ေပၚကေန မီးရွဴးမီးပန္းေတြ လႊတ္ခ်လို႔တဲ့...
အဲဒီေတာ့ အေဆာင္မွာ ေနတာ မလြတ္လပ္လိုက္တာ...
ကိုယ့္တိုက္ခန္းေလးကိုယ္ ငွားေနခ်င္လိုက္တာ ျဖစ္ျပန္ေရာ...
ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ စုမိၿပီး အတူတူ တိုက္ခန္းငွားေနဖို႔ ၿဖစ္လာတယ္...
အဲဒါနဲ႔ ရရာတိုက္ခန္း အျမန္ငွားလုိက္တယ္...
အေဆာင္မွာ တစကၠန္႔မွ မေနခ်င္ေတာ့ဘူး မဟုတ္လား...
အဲဒီတိုက္ခန္းမွာ ေနေနရင္းနဲ႔ ဘာျဖစ္လာလဲဆိုေတာ့ ဘတ္စ္ကားမွတ္တိုင္နဲ႔ ေ၀းတယ္...
ေလ၀င္ေလထြက္မေကာင္းဘူး ျဖစ္လာေတာ့ ေျပာင္းခ်င္ျပန္ၿပီ ေနာက္တစ္ခါ...
ေျပာင္းလဲ ေျပာင္းျဖစ္သြားပါတယ္...ဒီတစ္ခါေတာ့ ေစ်းလဲနီးတယ္...ဘတ္စ္ကားမွတ္တိုင္လဲ နီးတယ္...
ေဘးပတ္၀န္းက်င္မွာလဲ ကုိယ့္တိုက္ခန္းက အျမင့္ဆံုးဆိုေတာ့ ေလကလဲ တိုက္မွတိုက္...
ကဲ ဘာလိုေသးလဲ...
ေစ်းနားနီးေတာ့ ညေန ညေနဆို အမိႈက္ပံု အၾကီးၾကီးကေန နံလာတယ္...
TVလဲ ၾကည့္ခ်င္တယ္ ပ်င္းလို႔တဲ့...
အဲဒီေတာ့မွ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ျမင္လာတယ္...
ငါဟာ အေဆာင္အစုတ္ေလးကေန ဒီတိုက္ခန္းေရာက္တဲ့အထိ ေနဖို႔တစ္ေနရာေလးအတြက္ စိတ္ေမာလူေမာၿဖစ္လိုက္ရတာ...
အဆင္ေၿပၿပီဆိုေတာ့လဲ မေက်နပ္ေသးပါလားလို႔...
လိုခ်င္တပ္မက္မႈေတြ အဆံုးေရာသတ္ႏိုင္ပါ့မလားလို႔ ေတြးၿပီးေၾကာက္ေၾကာက္လာမိတယ္...
အခုဆိုလဲ အိမ္ေထာင္ျပဳဖို႔ စဥ္းစားလာရၿပီ...
ဘာလို့အိမ္ေထာင္ျပဳရမွာလဲ...အေမကေၿပာတယ္...ေအးအတူ ပူအမွ် ေဆးေပးမီးယူ ဘာဘာညာညာေပါ့...
အိုေက... ဒါပဲလားဆိုေတာ့...
အိမ္ေထာင္ျပဳၿပီး ကေလး ယူကိုယူမွ ျဖစ္မယ္တဲ့...
ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ကေလးရွိမွ ဒီအိမ္ေထာင္တည္ၿမဲမယ္...
အသက္ႀကီးလာရင္ ကိုယ့္ကိုၿပန္ၾကည့္မယ့္သူ ရွိမယ္တဲ့...
အိမ္ေထာင္တည္ၿမဲဖို့ ကေလးယူတာ သဘာ၀က်ရဲ့လား...
လူႏွစ္ေယာက္ေပါင္းၾကတဲ့ေနာက္ တေန႔ေန႔မွာ ရွင္ကြဲမကြဲလဲ ေသကြဲကြဲၾကရမွာပဲ မဟုတ္လား...
တည္ၿမဲတယ္ဆိုတာလဲ အခိုက္အတန္႔ကာလ တစ္ခုပါ...
နည္းနည္းေတာ့ လြဲေနၿပီ ထင္တာပဲ...
သံေယာဇဥ္အႀကီးႀကီးေတြ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ရွာၿပီး
ေနာင္တခ်ိန္မွာ ကိုယ္ကုိယ္တိုင္ပဲ ခဲရာခဲဆစ္ ျပန္ျဖတ္ရမယ့္ အတူတူ
အစကတည္းက သံေယာဇဥ္ေတြ နည္းႏိုင္သမွ် နည္းေအာင္ ေနတာ ပိုမေကာင္းဘူးလား...
အဲဒါ...အဲဒါေတြ...
Posted by Color Blind at 6:16 PM 0 comments
Labels: စိတ္သြားရာ...
Tuesday, July 10, 2007
ဗလာ
ငါလုိခ်င္တာ တိမ္တုိက္တခု မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး...
ၾကယ္စင္တစင္းလဲ မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး...
ဖမ္းဆုပ္လို႔မရတဲ့ အတၱေတြလဲ မႀကီးလြန္းခဲ့ပါဘူး...
လက္ခ်ည္းသက္သက္ သြားရမယ့္ ခရီးမွာ လုိခ်င္တပ္မက္မႈ ေလာဘေတြလဲ မထားခဲ့ပါဘူး...
ငါခ်စ္တဲ့ ဂစ္တာတလက္နဲ့ လမ္းတူတူေလွ်ာက္ေနရရင္ ေရာင့္ရဲေက်နပ္ေနတတ္သူပါ...
မ်က္ႏွာမွာ အၿပံဳးတုတခု ေကာက္တပ္ထားေပမယ့္
ရင္ဘတ္ထဲက နာက်င္ေနတာက ထိန္းလုိ႔မရဘူး...
ဘယ္လုိအေၾကာင္းမ်ိဳးေတြေၾကာင့္ ဒီေန႔ ဒီအခ်ိန္ ဒီေနရာကုိ ေရာက္ရွိေနသလဲ...
ငါ့လက္ထဲက အခ်ိန္ေတြကို ဘယ္သူက ေမာင္းႏွင္ေနသလဲ...
ေမးခြန္းေပါင္းမ်ားစြာ ငါ့ရဲ့ စိတ္တံခါး၀က ေျပး၀င္လာ....
အနီေရာင္ တံလွ်ပ္တခု ျဖတ္စီးသြားခ်ိန္မွာ ဗလာၿဖစ္ေနတဲ့ ဦးေႏွာက္က အမွတ္တမဲ့ ထဆူပြက္တယ္...
အိမ္ကုိလြမ္းလုိက္တာတဲ့...
Posted by Color Blind at 11:22 PM 0 comments
Labels: စိတ္သြားရာ...
Subscribe to:
Posts (Atom)
